Bij ons in de besteklade vind je heel veel van dezelfde messen, vorken en lepels. Komen waarschijnlijk uit een bestekcassette of gespaard bij de AH. Maar er zijn ook een aantal autonome lepels. Afgekeurd door mijn gezin omdat ze bijvoorbeeld “geen fijn mondgevoel hebben”. I swear it to you.

Ik pak ze

Het zijn van die dingen waar ik nooit over praat, maar ik heb medelijden met die lepels. En ik pak ze daarom het meest. Zo hebben zij ook nog een functie, ze stoffen niet onder en ik geef ze het gevoel dat ze er mogen zijn. Ik weet wel, het zijn gevoelloze dingen, maar ik voel er wel wat bij. Bij mij mogen ze net zo vaak als de andere lepels shinen in de vaatwasser. Ik heb het hier bijvoorbeeld over de Jip en Janneke lepel uit het Jip en Janneke baby-bestek van de Hema. Baby’s hebben we niet meer, maar dat bestekje hebben we nog wel. De kinderen eten er niet meer van want dat is kinderachtig, en mijn man wil het mesje niet eens op een kaasplank zien; kan echt niet met visite.

Plastic bakkies

En zoals mijn man zijn er meer mensen, die alles qua servies en bestek netjes voor mekaar willen hebben. Die je nooit een chippie uit een plastic bakkie zullen aanbieden. Ik vind dat zielig voor de plastic bakkies, dat ze nooit bij feestjes mogen zijn. Goed genoeg voor doordeweeks en voor kinderen, maar als de grote mensen komen dan moeten ze achter een deurtje in een donkere kast.

Mini juslepel

Ik gebruik die bakjes en bestekjes niet alleen omdat ik het opneem voor de underdog, maar ook om te laten zien dat dingen die anders zijn heus niet minder goed zijn. En die Jip en Janneke lepel bijvoorbeeld heeft een perfecte tussenmaat. Een gewone lepel is eigenlijk te groot, omdat die vaak achterover uit de kom vliegt met yoghurt en al. En die kleine dessertlepeltjes daar vallen de plakjes banaan die ik in die yoghurt heb zitten van af. En laat ik vooral ook niet dat lepeltje van de Nespresso overslaan, keer gekregen bij een koffiebestelling. Heeft een beetje iets weg van een mini juslepel, net iets dieper en het houdt net effe anders vast. Maar so what?! We hebben het over een lepel, je kan er gewoon van eten. En die banaanplakjes weten ook niet wat ze meemaken in dat zwembadje van yoghurt! Underdog, het is een feestje.

Blog-2018sep6 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: